امتناع كردند ، زيرا گفتند : اين غذاى اعيان است و به مذاق ما خوش نمىآيد . آنان مدتها با فقر و فاقه دست به گريبان بودند و صبر مىكردند ، تا بدانجا كه به درجات عاليه و مقامات والاى علم نايل آمدند . « 1 » آيت اللّه سيد هادى حسينى خراسانى ( د . 1368 ه . ق ) در اين باره مىنگارد : « آيت اللّه علامه سيد زين العابدين طباطبايى حائرى مىفرمود : در ايام طلبگى و تشرفم به نجف اشرف ، من و آقاى شيخ عبد الحسين شيخ العراقين و آخوند ملا على كنى در يك حجره در مدرسه زندگانى مىكرديم . و همگى در نهايت فقر و فاقه به سر مىبرديم ، و فقيرتر از همه حاجى كنى بود . مرحوم آخوند ملا على كنى چون اين مقام عالى را در درگاه حضرت على عليه السّلام تحصيل كرد ، و صبر به فقر و فاقه و عفت نفس را به اين اندازه رسانيد ، لذا مستحق پيشوايى تمام ايران گرديد . و در پايتخت مملكت ايران مانند ناصر الدين شاه از آن عالى جناب بيمناك بود » . « 2 » ورود به تهران آيت اللّه كنى پس از تكميل مراتب علمى و گرفتن اجازهء اجتهاد از استاد والاقدرش ، در سال 1262 ه . ق به عزم زيارت مرقد پاك حضرت على بن موسى الرضا عليه السّلام و به قصد ديدار اقوام و خويشان ، به ايران آمد و در تهران ساكن شد . در همين ايام وى با تنگدستى شديدى مواجه بود . آيت اللّه نجفى مرعشى ( ره ) در اين باره مىفرمايد : « . . . وى در كمال فقر و فلاكت بوده ، چون ايشان ثروتى يا اندوخته‌اى از پدرانشان نداشتند . روزى در يك مسجدى از مساجد تهران ، زانوان غم را بغل گرفته نشسته بودند ، يك نفر از خوانين و اعيان آن دوره مىبيند

--> ( 1 ) . حرز الدين نجفى ، معارف الرجال ، ج 2 ، ص 112 . ( 2 ) . حسينى ، خراسانى ، معجزات و كرامات ، ج 1 ، صص 16 - 15 .